kveina
sagnorð
að. [ qainon = πενθειν; cwânjan; whine, wanion; weinen]:—either, kveina um e-t ( k. yfir e-u), to complain of a thing, or to wail, mourn, lament, but not used transitively as in ; er hér kveinat um eldiviðar-fæð, i. 291; görðit hón hjufra né höndum slá, né k. um sem konur aðrar, 1. 1 (2. 11); taka nú k. um þat, er …, 52, iii. 154; hón kveinaði um mjök meðan hón starfaði, 113: , munu þér k. ok kalla til Dróttins, 441; krytja eðr k., 370, i. 200; en þeir létu sem þeir heyrði eigi hvat er hón kveinaði, vi. 352.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Ulf.Ulfilas.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- Germ.German.
- mod.modern.
- absol.absolute, absolutely.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Gkv.Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)