kvittr
nafnorðkarlkyn
, kvittir, kvittu, [kviðr]:—a report, loose rumour; sá kvittr kom yfir, at …, 164; sá k. kom fyrir þá, at …, i. 67; ljósta upp kvitt, to spread reports, 107; kveykja kvittu, v. 316; hann kvað þat ekki vera nema kvitt ok pata einn, 113; eigi skulu þar kvittir ráða, i. 347, 47; gjaltú varhuga við þeim kvitt hölða (murmur), Sighvat; biðr hann ok konung varúð við gjalda þeim kvitt er bændr höfðu, vi. 42; þing-kvittr, Þórðr þóttisk spyrja tíðenda,—Hinn sagði þing-kvitt, he told him news from parliament, i. 30; Sveins menn segja aptr þeim kvitt, 404; hann heyrði þann kvitt at Hornboði mundi honum eigi trúr, 298; þetta berr breytiliga til, er þú hefir at ganga eptir kvittum (tittle-tattle, kvittun falsely) úvísra manna, 77.
Skammstafanir og tilvitnanir
- m.karlkyn (e. masculine)
- pl.fleirtala (e. plural)
- acc.þolfall (e. accusative)
- MS.manuscript, manuscripts.
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Gísl.Gísla saga. (D. II.)
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
- Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
- Lv.Ljósvetninga saga. (D. II.)