laða
sagnorð
að, [ laþon = καλειν; laðjan; lathjan; ladon; laden]:—to bid, invite a guest; Geirríðr sparði ekki mat við menn, ok lét göra skála sinn um þjóðbraut þvera, hón sat á stóli ok laðaði úti gesti, en borð stóð inni jafnan, ok matr á, 100; ok munu menn mæla, at sá laði er ráðin á, 53; Broddhelgi bauð þeim þar at vera … Þorsteinn spurði hví hann laðaði gesti, 44; laða hirð í höll, (); ef hann er kurteisliga laðaðr, x. 234: , laða menn til sín, to draw one to oneself, (in a verse), Harms. 65, Líkn. 28; laða menn til eilífrar sælu, i. 517; ok laðar til hugskota várra Drottinn sjálfan ok Engla hans, 149: , laðask, to be drawn; ok laðask allir til Broddhelga, 19, but perhaps better hlaðask, see hlaða (fine).
Skammstafanir og tilvitnanir
- Ulf.Ulfilas.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Hel.Heliand.
- O. H. G.Old High German.
- Germ.German.
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- reflex.reflexive.
- Landn.Landnáma. (D. I.)
- Bjarn.Bjarnar saga. (D. II.)
- Þorst. hv.Þorsteins-þáttr hvíta. (D. II.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Ht.Hátta-tal. (C. I.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- SkáldaSkálda. (H. I.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Vápn.Vápnfirðinga saga. (D. II.)