lenda
sagnorð
d, t, [land], to land, vii. 31, viii. 33, ix. 23, 234, 32, passim: lenda skipi, 163.
II. , e-m lendir saman, to come into collision with, close with one another; oss () mun nú saman lenda ef þér látið eigi lausan manninn, vii. 117; mun ek ekki letja at oss lendi saman, 324; munuð þer (= mun yðr?) saman lenda, nema miðlat sé málum, 55.
2. e-u lendir, to be landed, to come to an end; þar lendir þessi viðræðu ok hjali, xi. 52; hér lendir með þeim, at …, ii. 72, eigi vitu vér hvar þessu máli lendir, : , lenda í vanda, to be landed in difficulties, get into scrapes, 308; svá mikit ofrefli at eigi mátti lenda, 272.
III. to give land to a person, with ; en hverr sem lendir hann við minna, sekr eyri, iii. 37.Skammstafanir og tilvitnanir
- mod.modern.
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- impers.ópersónulegt (e. impersonal)
- dat.þágufall (e. dative)
- absol.absolute, absolutely.
- acc.þolfall (e. accusative)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Eb.Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Fbr.Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Bjarn.Bjarnar saga. (D. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Mar.Maríu saga. (F. III.)
- Karl.Karla-magnús saga. (G. I.)
- Þiðr.Þiðreks saga. (G. I.)
- N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)