rigna
sagnorð
d, regna, 5, x. 323, [regn; regne; regna]:—to rain, 656 B. 12: followed by a , rignir eldi ok brennu-steini, 13; rignir blóði, ; blóði hafði rignt í skúrinni, 260, passim in old and usage: rigndr, wet from rain, i. 322.
II. [regin] = ragna, rigna við rögn, to blaspheme against the gods, i. 13 (in a verse).
Skammstafanir og tilvitnanir
- cp.compare.
- Dan.Danish.
- Swed.Swedish.
- dat.þágufall (e. dative)
- mod.modern.
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Ver.Veraldar saga. (E. II.)
- Darr.Darraðar-ljóð. (A. III.)
- Eb.Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)