rykkja
sagnorð
t, [ rykke], to pull roughly and hastily, with ; hann rykkir til svá fast, at …, i. 530; rykkja á, to pull, iii. 487; þeir tólf rykktu honum fram á fjöru-grjótið, 97; r. e-u í sundr, ii. 264, xi. 438; rykkja sverði, to draw a sword, (): to draw into folds [Fr. rucher], a dress-maker’s term.
2. to run, move, rücken; en er hón sér þat rykkir hón fast undan, i. 258.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Dan.Danish.
- dat.þágufall (e. dative)
- mod.modern.
- Germ.German.
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Grett.Grettis saga. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)