Yrða

rymja

sagnorð
rym; rumdi; rymdi; [rómr]:—to roar, cry out with a hoarse voice; rymjandi rödd, ii. 10; á nótt rymr hann, 673. 54; vaknar hann ok rymr, 56: rumdi hann mjök, ii. 368, iii. 497.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • pres.nútíð (e. present)
  • pret.þátíð (e. preterite)
  • subj.viðtengingarháttur (e. subjunctive)
  • Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
  • Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)