sefa
sagnorð
að, older form svefa, ix. 444, [akin to svefn], to soothe, soften; sefa ok svefja, , 41; the is rare in old writers, but in usage.
II. to be soothed, appeased, of anger; kom svá. at Grímr sefaðisk, 166, 52, 141, xi. 11; svefaðisk (sefaðisk, ) þá hugr jarls, ix. 444; þá gékk af honum móðrinn ok sefaðisk hann, 28, v. 319; þeir sefuðusk, 354; vinir hennar báðu hana sefask ok snúa hug sínum til konungs, vi, 4, vii. 128; af þessu nafni sefask höggonnr, 623. 26; ef hann fær eigi sefat hana, appeased, soothed her, xi. 135.
2. sefaðr, propitious; at Drottinn sé honum jafnan sefaðr, 309; ok vertú s. yfir íllskur lýðsins, 312.
Skammstafanir og tilvitnanir
- allit.alliteration, alliterative.
- act.germynd (e. active)
- freq.frequent, frequently.
- mod.modern.
- reflex.reflexive.
- v. l.varia lectio.
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Rm.Rígsmál. (A. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Fbr.Fóstbræðra saga. (D. II.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Finnb.Finnboga saga. (D. V.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)