seilask
sagnorð
d, to stretch out one’s hands as high or as far as one can reach; þótti mér svá löng höndin á mér, atek þóttumk s. upp á bjargit, 178; Þórr seildisk svá langt upp sem hann mátti lengst, 33; hann bað Þorfinn þá s. í móti djáknanum, 112; Kormakr seildisk til ok hjó, 142, Ísl. ii. 269; s. til sverðsins, viii. 332.
2. to seek far for a thing; skal ekki seilask til nafns, 23; s. til sæmdar í hendr e-m, 338; s. til e-s, to covet, 655 xxix. 6:—s. á e-t, to encroach on; s. á Guðs rétt, ok heilagrar kirkju, Bs, i. 741, ii. 261; hence, á-sælast, id.
Skammstafanir og tilvitnanir
- dep.deponent.
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- Þorst. Síðu H.Þorsteins saga Síðu-Hallssonar. (D. II.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
- Korm.Kormaks saga. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fs.Forn-sögur. (D. II.)
- Boll.Bolla-þáttr. (D. V.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)