skúta
nafnorðkvenkyn
u, [ skude], a small craft or cutter; a number of such used to accompany a fleet for use in rivers or on the coasts; they were distinguished from the byrðingar or ships of burden, which carried the supplies; þeir höfðu sex langskip. fimm skútur, en þrjá byrðinga, 256; hann fór með skútu alskipaða norðr í Fjörðu, 155, i. 60; gakk á skútu er hér liggr útborða langskipinu, 354; skútur ok róðrar-ferjur, id.: hann hafði skútu er hann átti, ok á þrjá tigi manna, 23; hrundu þeir fram skútu ok hljópu þar á sex karlar, 18; þá reyri skúta at skipi jarls, vi. 317: kom borð skútunnar á kinnung karfans, 386; ganga á skútur ok sigla vestr til Orkneyja, eðr allt til Suðreyja, viii; skútu góða, réru á borð tíu menn eða tólf, ; hann lét búa snekkju tvítug-sessu ok með skútu fimtán-sessu, ok enn vista-byrðing, vii. 310; skútu fimmtán-sessu með öllum reiða, i. 201; hann spurði at Varbelgir vóru fyrir sunnan á þremr skútum, ix. 474: létti-s., hleypi-s., róðrar-s., lagnar-s.
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- Dan.Danish.
- COMPDSsamsett orð (e. compounds)
- Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Ó. T.Ólafs saga Tryggvasonar. (E. I.)
- Hkr.Heimskringla. (E. I.)