skýfa
sagnorð
ð, [ skubbe; shove], to shove, push; skýfðr ok rekinn, 9; út skýfðr. expelled, 275; út skúfaðr: with , látið mik vera kyrra ok skýfit mér hvergi, 160; þat skýfir brott skotum ok járni, 86: , skýfast brott, to be shoved away, id.
2. with ; hann skýfði goðin af stöllunum, ii. 163, i. 321; en ef þik berr skjótt fram hjá, þá skýfðú () þegar hnappinn úr hrips-grindinni. 65; þeir ætluðu hirðirinn brott at skýfa, ii. 73.II. to cut, slash, slice; hann hjó hart ok tíðum ok skýfði forkinn sem hvannir, 43.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Dan.Danish.
- Engl.English.
- mod.modern.
- dat.þágufall (e. dative)
- pass.þolmynd (e. passive)
- acc.þolfall (e. accusative)
- imperat.boðháttur (e. imperative)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Grett.Grettis saga. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Lv.Ljósvetninga saga. (D. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Háv.Hávarðar saga. (D. II.)