slæfa
sagnorð
að, to slacken = sljófa, q. v.; slævuðu þær maegður mjök liðveizlu þeirra feðga, Sturl. ii. 61 C.
2. reflex., slævaðisk skap jarlsins, his wrath abated, Sturl. ii. 55 C; slævast fyrir bæn e-s, Bs. i. 756; Þorleikr slævast nú (slæsk Ed.) nú í málinu, ok þóttu honum fögr hrossin, Ld. 144.