Yrða

slyngva

sagnorð

Merkingar

or slöngva, pres. slyng; pret. slöng or slaung, slungu: part. slunginn; this strong verb, however, is defective in its tenses and persons, and is chiefly used in poets, but rarely in prose; and later it was displaced by the weak slöngva, ð (or mod. slengja, ð), except in the part. slunginn, which remained: [Dan. slynge; A. S. slingan; Engl. sling]:—to sling, fling, throw, with dat. as Engl. to throw with a thing:

  1. I.

    strong forms:

    1. α.

      poets; Sinfjötli slöng upp við rá rauðum skildi, Hkv. 1. 33; eik slaung und þér, the ship swung away under thee, Fms. vi. 174 (in a verse); sungu or slungu snúðga steini, they swung and slung the rolling mill-stone, Gs. 4; but weak, svá slöngðu (for slungu) vit snúðga steini, 12 (in the same poem); döggu slunginn, bedewed, Hkv. 2. 36; slunginn vafur-loga, encircled in a wavering flame, Fsm.

    2. β.

      prose; þeir slungu þar landtjöldum sínum. Fms. xi. 371, v. l.; því næst slyngr (but slöngvir v. l. from a vellum) Surtr eldi yfir jörðina ok brennir allan heim, Edda i. 192; var þessu kaupi slungit, the bargain was struck, Ld. 96: with the notion to twist, nú er svá félagi, at í vandkvæði er slungit, we are ‘in a twist,’ in difficulties. Fms. vi. 114; slungit gull, twisted, coiled gold, Lex. Poët.; horna-tog var slungit af silfri, of a cord, twisted of silver, Fb. i. 320: slunginn, as adj. versed, cunning, s. við e-t, Bárð. 164: freq. in mod. usage as adj. slungnari, more cunning: slungnastr, most cunning.

  2. II.

    weak forms:

    1. α.

      in poetry, Gs. 12, but better slungu.

    2. β.

      in prose; hann skaut í slönguna ok slöngði síðan, Stj. 465; tóku þeir brandana ok slöngðu út á þá, Nj. 201; slöngvir hann þá stokkinum, 202; ok slöngði frá durunum, Fms. ii. 160; slógu menn eldi í keröldin, ok slöngðu at virkinu, i. 128; slöngvit mér at borginni, sling me from the catapult into the burgh, ix. 10; slöngja stóru grjóti, Sks. 410 B; þat grjót, er þeir vilja slöngva, 422 B; hann hafði slengt (better slöngt) hringnum útanborðs, Fas. i. 27 (paper MS.)

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

pres.
nútíð (e. present)
pret.
þátíð (e. preterite)
part.
lýsingarháttur (e. participle)
mod.
modern.
Dan.
Danish.
A. S.
Anglo-Saxon.
Engl.
English.
dat.
þágufall (e. dative)
v. l.
varia lectio.
adj.
lýsingarorð (e. adjective)
freq.
frequent, frequently.
MS.
manuscript, manuscripts.

Tilvitnuð rit

Hkv.
Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Gs.
Grótta-söngr. (A. II.)
Fsm.
Fjölsvinns-mál. (A. II.)
Edda
Edda. (C. I.)
Ld.
Laxdæla saga. (D. II.)
Lex. Poët.
Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
Fb.
Flateyjar-bók. (E. I.)
Bárð.
Bárðar saga. (D. V.)
Stj.
Stjórn. (F. I.)
Nj.
Njála. (D. II.)
Sks.
Konungs skugg-sjá. (H. II.)
Fas.
Fornaldar sögur. (C. II.)