snara
sagnorð
að, [ to snare], to turn quickly, twist, wring; hann snaraði skjöldinn, 43, 262, 213; hann snarar (wrings) af honum höfuðit, 228; Bárðr snaraði glóvana sundr milli handa sér, ii. 148; strengr var snaraðr at fótum þeim. i. 179; hann snaraði, svá at fætr vissu upp, 508; Hrappr tekr báðum höndum um fal spjótsins, ok snarar af út, 98; snaraði hann hárit um hönd sér, 152; snaraði hann at sér klæði, iii. 77; snaraði Þorkell höttinn at höfði honum, 146; snaraðr ok snúinn, wrung and twisted, i. 560: to translate a book, snara bók upp í Norrænu, 1, 40; hér byrjar sögu OÓlafs konungs er Bergr ábóti snaraði, i. 591.
2. to throw, fling; hann snaraði hallinum ok broddinum, iii. 193; þá var snarat út ór hólnum einum krókstaf, 176; snaraða ek síðan í lopt upp, Pr. 411; snarandi í lopt upp, of water, bubbling up. 3. [ snyrian], to make a quick turn, step out quick; hón snarar þegar inn hjá honum, 153; þeir snara þegar á þingit, xi. 85; eitt skip snarar fram hjá hólminum, ; hann snaraði þá inn í stofuna, vi. 33; þessi maðr snaraði fram fyrir konung, 66.II. to turn oneself quickly; nema þar snarisk stærri menn í bragð, vi. 254; hann snarask (= snarar) fram hjá þeim, 52; Skjálgr snarask þá út ór stofunni, iv. 263; snörumk ór sem skjótask, ok göngum til skripta, 71; snaraðisk öxin ofan á herðarnar, the axe rebounded, vii. 325; þau vötn er snarask í lopt upp, that bubble up or gush into the air, 354.
2. snarask í karlföt, to dress in man’s clothes, 276.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Engl.English.
- A. S.Anglo-Saxon.
- reflex.reflexive.
- Nj.Njála. (D. II.)
- Valla L.Valla Ljóts saga. (D. II.)
- Finnb.Finnboga saga. (D. V.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Landn.Landnáma. (D. I.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- H. E.Historia Ecclesiastica Islandiae. (J. I.)
- Mar.Maríu saga. (F. III.)
- Háv.Hávarðar saga. (D. II.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Rb.Rímbegla. (H. III.)