stikill
nafnorðkarlkyn
[ stikls = ποτήριον], the pointed end of a horn, often mounted with gold or silver; manns-höfuð var á stiklinum, Fms, iii. 190; stikillinn hornsins, 32; ristin horn vóru á honum (the ox) ok rennt gulli í stiklana, iii. 30; slær sik eitt horn á auga hestinum … stikillinn stingr þat brott, ii. 177.
II. = stilkr, a stilt; bauna stiklar, 46.
Skammstafanir og tilvitnanir
- m.karlkyn (e. masculine)
- Ulf.Ulfilas.
- EddaEdda. (C. I.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Barl.Barlaams saga. (F. III.)