syll
nafnorðkvenkyn
, svill, syllar, syllr; sylla, u, ; [ syll; sill; and schwelle]:—a sill, door-sill; reisa upp góða stólpa ok þar yfir leggja stórar syllr, 91 new ; stafir fjórir stóðu upp ok syllr upp í milli, viii. 429 (so also Eirsp. 192, 1871); fjóra ása, átta stafi, tvau þvertré, ok tvær syllr, iii. 8; hann fékk komizt út undir syll kirkjunnar, Slurl. iii. 102 C (kyrkju-sylluna ); syllr ok stöðr, 316, ; sönghús-syllur, ix. 26: syllar-efni, 11. syllu-stokkr, a sill-post, 94, 96.
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- qs.quasi.
- gen.eignarfall (e. genitive)
- pl.fleirtala (e. plural)
- mod.modern.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- O. H. G.Old High German.
- Germ.German.
- Ed.edition, editions, edited.
- Cod.Codex.
- cp.compare.
- v. l.varia lectio.
- m.karlkyn (e. masculine)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Dipl.Diplomatarium. (J. I.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Pm.Pétrs-máldagi. (J. I.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)