tauta
sagnorð
að, [ toot; Dutch tuyten], to mutter, murmur in a low voice; ekki týr yðr nú at tauta eðr tutla hann Sverri af konungdóminum, viii. 234; hvað ertú að tauta? tauta e-ð fyrir munni sér; tauta í hljóði: of a stream, vatnið af heiðum veltist niðr, var það að tauta giljum í,
Skammstafanir og tilvitnanir
- Engl.English.
- poët.poetically.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Bb.Búnaðar-bálkr.