vanka
sagnorð
að, ( vakka or vafka?), to rove, stroll about as if disturbed in mind: vankaðr, of a sheep with the turning disease; also in scorn of a person, þú ert vankaðr.
II. [ wincian; wink], to wink; kómu þar inn menn ok vönkuðu til Sveins konungs, xi. 366,
Skammstafanir og tilvitnanir
- qs.quasi.
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- v. l.varia lectio.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)