Yrða

vanta

sagnorð
að, [vanr], to want, lack: with of person and thing, e-n () vantar e-t (), engan penning vantaði á, 190; vantaði þá eigi hesta né aðra hluti. iii. 77; mundi vanta þrjú hundruð, x. 64; vantaði tvá hesta, 111 A; at hann skyldi heldr vanta fé enn aðra menn, 4.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • impers.ópersónulegt (e. impersonal)
  • acc.þolfall (e. accusative)
  • Nj.Njála. (D. II.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Grett.Grettis saga. (D. II.)
  • Band.Banda-manna saga. (D. II.)