vikna
sagnorð
að, [víkja], to give way, to bend; reksaumr viknar í straumi, (in a verse): of ranks in battle, gékk Ljótr svá fast fram at þeir viknuðu fyrir Skotarnir, 28; freistum ef þeir vikni fyrir, viii. 68; veitum þeim þaðan áhlaup sem harðast, vænti ek at þeir vikni við, 356; ætlaði hann at Glámr skyldi vikna við, to bend, give way in wrestling, 114 A (for kikna).
2. to be moved to tears, compassion, or the like, in usage; viknar hann við það, já, hún verðr dýrari,
Skammstafanir og tilvitnanir
- freq.frequent, frequently.
- mod.modern.
- EddaEdda. (C. I.)
- Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Grett.Grettis saga. (D. II.)
- Jón Þorl.Jón Þorláksson.