vil2
nafnorðhvorugkyn
1. [vilja], self-will, wilfulness, self-indulgence; in vil ok dul, wilfulness and conceit. 34; fyrir dul ok vil, 2. 38; vil er mest ok dul flestum, Hallfred; dul vættir ok vil at linna muni erfiði ok víl, (Thorodd), with a play on ‘vil’ and ‘víl,’ which are diametrically opposed.2. in the phrase, í vil e-m, at one’s will, to one’s liking, favour; at þeir (the dreams) sé í vil ráðnir, 126; konungr trúir því er þessi skræfa segir í vil honum, 30; and so in usage, göra e-ð mér í vil, það er honum í vil, in his favour; vil-hallr, vil-gali, vil-mæltr, vil-gi.II. in names, Vil-hjálmr, Vil-mundr, Vil-borg, , .
2. [ velum], a veil, of nuns; taka vilit af höfði sér, ; hún er sárliga hrygg, látið vilið, sem fyrr segir, id.; taka vil, to take the veil, 214.
Skammstafanir og tilvitnanir
- n.hvorugkyn (e. neuter)
- freq.frequent, frequently.
- mod.modern.
- cp.compare.
- pr.proper, properly.
- Lat.Latin.
- Sól.Sólarljóð. (A. III.)
- Gkv.Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- SkáldaSkálda. (H. I.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Landn.Landnáma. (D. I.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Mar.Maríu saga. (F. III.)
- K. Á.Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)