staðhæfa
sagnorðstað-hæfaþolfall
halda (e-u) fast fram
hún staðhæfir að sauðkindur skaði gróðurinn
hann staðhæfði að draugagangur væri í húsinu
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
staðhæfi
staðhæfði
2.p.
staðhæfir
staðhæfðir
3.p.
staðhæfir
staðhæfði
Nútíð
Þátíð
1.p.
staðhæfum
staðhæfðum
2.p.
staðhæfið
staðhæfðuð
3.p.
staðhæfa
staðhæfðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
staðhæfi
staðhæfði
2.p.
staðhæfir
staðhæfðir
3.p.
staðhæfi
staðhæfði
Nútíð
Þátíð
1.p.
staðhæfum
staðhæfðum
2.p.
staðhæfið
staðhæfðuð
3.p.
staðhæfi
staðhæfðu
Nh.
staðhæfa
Sagnb.
staðhæft
Lh. nt.
staðhæfandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
staðhæf
staðhæfðu
staðhæfið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
staðhæfirðu
staðhæfðirðu
Nútíð
Þátíð
2.p.
staðhæfiði
staðhæfðuði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
staðhæfirðu
staðhæfðirðu
Nútíð
Þátíð
2.p.
staðhæfiði
staðhæfðuði
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
staðhæfður
staðhæfð
staðhæft
Þf.
staðhæfðan
staðhæfða
staðhæft
Þgf.
staðhæfðum
staðhæfðri
staðhæfðu
Ef.
staðhæfðs
staðhæfðrar
staðhæfðs
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
staðhæfðir
staðhæfðar
staðhæfð
Þf.
staðhæfða
staðhæfðar
staðhæfð
Þgf.
staðhæfðum
staðhæfðum
staðhæfðum
Ef.
staðhæfðra
staðhæfðra
staðhæfðra