staðhæfa
sagnorð stað-hæfa þolfall
halda (e-u) fast fram
hún staðhæfir að sauðkindur skaði gróðurinn
hann staðhæfði að draugagangur væri í húsinu
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
staðhæfi
staðhæfði
önnur persóna
staðhæfir
staðhæfðir
þriðja persóna
staðhæfir
staðhæfði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
staðhæfum
staðhæfðum
önnur persóna
staðhæfið
staðhæfðuð
þriðja persóna
staðhæfa
staðhæfðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
staðhæfi
staðhæfði
önnur persóna
staðhæfir
staðhæfðir
þriðja persóna
staðhæfi
staðhæfði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
staðhæfum
staðhæfðum
önnur persóna
staðhæfið
staðhæfðuð
þriðja persóna
staðhæfi
staðhæfðu
nafnháttur
staðhæfa
sagnbót
staðhæft
lýsingarháttur nútíðar
staðhæfandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
staðhæf
staðhæfðu
staðhæfið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
staðhæfirðu
staðhæfðirðu
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
staðhæfiði
staðhæfðuði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
staðhæfirðu
staðhæfðirðu
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
staðhæfiði
staðhæfðuði
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
staðhæfður
staðhæfð
staðhæft
þolfall
staðhæfðan
staðhæfða
staðhæft
þágufall
staðhæfðum
staðhæfðri
staðhæfðu
eignarfall
staðhæfðs
staðhæfðrar
staðhæfðs
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
staðhæfðir
staðhæfðar
staðhæfð
þolfall
staðhæfða
staðhæfðar
staðhæfð
þágufall
staðhæfðum
staðhæfðum
staðhæfðum
eignarfall
staðhæfðra
staðhæfðra
staðhæfðra