Yrða

sveigur

nafnorðkarlkyn
1
beygja, bugða
vegurinn lá í sveig upp fjallið
taka sveig <á leið sinni>
taka á sig sveig <til að forðast hana>
2
krans (t.d. úr blómum, laufum), heill hringur eða skertur
Orðasvið og samstæður
línuform
Samstæður
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
sveigur
sveigurinn
Þf.
sveig
sveiginn
Þgf.
sveig
sveignum
Ef.
sveigssveigar
sveigsinssveigarins