ör
nafnorðkvenkyn
, örvar; öru, ii. 19, and later ör; örvar, örva, örum; also spelt with f, örfar, : [ aruwe; arrow; the word may be akin to örr, = the swift]:—an arrow; örina, annarri ör, … ör liggr þar úti, ok er sú af þeirra örum, … örunum, … ör (), 96, 115, i. 241; örvar þrjár, … örvunum (sic), i. 511, 541, and passim.
2. a summons to a meeting, by the sending out an arrow (like the Gaelic ‘fiery cross’), both in war and peace, but originally as a war-token (her-ör); skera örvar upp, 37; skera ör, 41; nema ör eða maðr stefni honum þing, 42: also of a warrant ( steck-brief), summoning a person to appear; the law phrases are, leggja örvar á e-n, to lay an arrow upon, to summon by a warrant; fylgja örum, to follow the arrow, to answer a summons; sá skal örum fylgja er fyrstr var á lagðr, i. 60; örvar þrjár … ein ör at dauðum manni, önnur at sárum …, allir skulu þeir örvar bera en engi fella, … sá skal örum fylgja er á eru lagðar … nú ef örvar taka hann ok sækir eigi þing, þá berr hann á baki sök, 270.II. in compds, ör-bragð, ör-drif, ör-veðr, = a shower of shafts; ör-sæti = a shield; ör-rjóðr, ör-slöngvir, = a warrior.B. : örvarboð, örvadrífa, örvaflug, örvarhúnn, örvamalr, örvamælir, örvaroddr, örvarskapt, örvarskot, örvarskurðr, örvarþing.
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- gen.eignarfall (e. genitive)
- dat.þágufall (e. dative)
- pl.fleirtala (e. plural)
- etc.et cetera.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- adj.lýsingarorð (e. adjective)
- acc.þolfall (e. accusative)
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- cp.compare.
- Germ.German.
- i. e.id est.
- poët.poetically.
- COMPDSsamsett orð (e. compounds)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Hkr.Heimskringla. (E. I.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Js.Járnsíða. (B. III.)
- N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)