þula
nafnorðkvenkyn
n, [þylja], a rote, old name for a kind of harp, now used of strings of rhymes running on without strophic division ( ramse), en þá er sú þula var úti, iii. 206; orta ek eina um jarl þulu, | verðr-at drápa með Dönum verri, iii. 426; ella mun það þykkja þula | þannig nær sem ek henda mula, ; Rígs-þula, name of a poem ( ii. 496); Þorgrims-þula, i. 480; lesa í þulu og bulu, to read by rote: also used of rhymed or alliterative formulas.
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- Dan.Danish.
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Mkv.Málshátta-kvæði. (A. III.)
- EddaEdda. (C. I.)