dikta
sagnorð
að, [ dictare], to compose in Latin; Gunnlaugr munkr er Látínu söguna diktað hefir, i. 215, 786; dikta ok skrifa bréf á Látínu; bréf skrifað ok diktað, 798; d. bækr, 79; d. vers, 655 xxxii. 17; d. röksemdir, i. 786: in old writers dikta is only used of Latin (not ) compositions, but as these compositions were in an affected and artificial style, the word also got the sense of fiction, dichten, dicbter = a poet, dichtung = poetry; digter; ditty; in mostly with the notion of falsehood, not as in and of fancy.
2. to romance, lie; logit eðr diktað, 40; diktaðu þar andsvör þau er eigi vóru sönn, 248: menn hugðu þetta ráð diktað (feigned), i. 757; sem fjandinn hafði diktað, (Fr.); Dóra þú lézt dikta ljóð, dári þig sérhver maðr, (a ditty).
Skammstafanir og tilvitnanir
- Lat.Latin.
- Icel.Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
- cp.compare.
- Germ.German.
- mod.modern.
- Dan.Danish.
- Engl.English.
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Mar.Maríu saga. (F. III.)
- Vídal.Vídalíns-Postilla.