Yrða

rækja

sagnorð
1. ð, vrækja, [reka], to reject, refuse; at þér vitið hvat ér skoluð eta, ok hvat ér skoluð rækja, what you shall eat and what reject, 317; skal hann kenna honum rétta hluti en r. hann eigi, 27; r. syndir, forsaking the sins, 23; hann fyrirleit ok rækti fórnir hans, 656 A. i. 4; þann ilm skal hverr Kristinn maðr r. er heiðnir menn göra fyrir skurð-goðum, 53.2. t, ( rœkja), [ rêcan, rohte; reck, reckon; röcjan; rögte; raik]:—to reck, regard, take care of, heed, cultivate; klæði er ér lítt rækit, ; skulu vér r. húðföt vár, let us keep to our hammocks, 274; ræki ek eigi, hvárt þú rítr …, I reck not, whether, 161; mun ek eigi rækja (heed) fjár-skaða minn, 655 iii. 2; r. kirkjur, i. 339, viii. 410; rækja hátíð, 150; rækja eigi ættmenn sína, 31: to keep a grateful remembrance of, rækti Árni þetta allt saman þegar er hann var biskup orðinn, i. 680: but in usage also in a bad sense, rækja e-ð við e-n, to bear malice.☞ By assimilation of æ and œ two sets of words, diametrically opposed in sense, have become identical in form and sound, those from rækja vreka, and those from rækja rœkja, with their derivatives; in olden times they were sounded differently: but when all distinction between them was lost, one of them had to give way; this was rækja from reka, which, with its derivatives, except rækr (rejected), is now obsolete, whereas rækja, rœkja, with its derivatives, is still in full use.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • qs.quasi.
  • i. e.id est.
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • pret.þátíð (e. preterite)
  • Engl.English.
  • Hel.Heliand.
  • Dan.Danish.
  • Scot.Scottish.
  • mod.modern.
  • viz.namely.
  • Stj.Stjórn. (F. I.)
  • Greg.Gregory. (F. II.)
  • Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
  • Am.Atla-mál. (A. II.)
  • Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
  • SkáldaSkálda. (H. I.)
  • N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Barl.Barlaams saga. (F. III.)
  • Fs.Forn-sögur. (D. II.)
  • Bs.Biskupa sögur. (D. III.)