skafl
nafnorðhvorugkyn
[from skafa], a snow-drift, a mass of snow, Fas, i. 116; standa sumir á skaflinum, ii. 118; skafl var lagðr af hamrinum niðr á jöfnu, 44; var kominn snjár á jörð í skafla á fjöllin, 36; hann tók spjót sín ok rak í skaflinn, 163; snjó-skafl, passim; of waves white as drifted snow, báru-skafl, Hallfred; sjóvar-skaflar þeir sem brökuðu öllu megin at skipinu, ii. 76.
II. the pointed end of a sharp horse-shoe: skafla-járn, a sharp shoe: skafla-járna, að, to sharpen a shoe: skafla-járnaðr, sharp-shod: hence the phrase, beygja skaflinn, to turn up the mouth in the shape of a horse-shoe, make a wry mouth, hence to cry (in popular phrase, gera skeifu = make a horse-shoe, of children), i. 566, beygja af; skafl beygjattu skalli, þótt skúr á þik falli, iii. (in a verse); hence,
2. the tusk of wild beasts; sökk tann-skaflinn djúpt, og reif með sér mikit af holdinu, xix. 451.
Skammstafanir og tilvitnanir
- n.hvorugkyn (e. neuter)
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- adj.lýsingarorð (e. adjective)
- mod.modern.
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
- Þórð.Þórðar saga hreðu. (D. V.)
- Fbr.Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Sd.Svarfdæla saga. (D. II.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Od.Odysseifs-kvæði, prose, 1829.