stunda
sagnorð
að, [stund III], to go, proceed; stopalt munuð ganga ef it stundit hingat, if ye intend to go thifher, 16; stundu vér til strandar, xi. (in a verse); obsolete in this sense.
2. , ef hann vildi s. til Knúts konungs, cultivate his friendship, iv. 293; hvat tjáir mér nú at hafa til hans stundat, 129; hugr minn stundar til þess Guðs, er …, 11.II. to strive, usually with ; stunda á e-t, er til e-s, (rarely single); þeir stunda fast á at ræna okkr, i. 40; man ek á þat stunda meðan ek lifi, 11, 14 B; sá hann at ekki var at stunda á þat lið, they were not to be trusted, viii. 29; róit út ór firðinum, ok stundit ekki á Víkverja, ix. 507 (á-stunda, ): stunda til e-s, to strive towards, seek; til yðvarrar órlausnar stunda allir, 13; stunduðu báðir til þess, at konungr skyldi gefa þeim konungs nafn, x. 28; stunda ek enn til þeirrar ræðu, 483: to take pains, afla þess er hann stundar ekki til, 88.
2. with , vilda ek, at allir mínir menn stundaði hann, 119 A; Ísodd stundar hann í hvern stað framar enn yðr, Trist.; stunda sik með föstum ok vökum, 148; sá fagnaðr er ek vil sjálfan mik til s., 99; hann þótti enga þá hluti stunda er lands-mönnum væri til nytsemdar, xi. 346: , stunda bókiðnir, s. lestr, to study, cultivate.
Skammstafanir og tilvitnanir
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- prep.forsetning (e. preposition)
- q. v.quod vide.
- acc.þolfall (e. accusative)
- mod.modern.
- Am.Atla-mál. (A. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Fagrsk.Fagrskinna. (K. I.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Grett.Grettis saga. (D. II.)
- Barl.Barlaams saga. (F. III.)