sturla
sagnorð
að, stúrla, [a derivative from stúra, ]:—to stir, derange, disturb, of the mind; íllr andi sturlaði hann, 460 (of king Saul), 160, 180, 186.
2. , samvizkan mjög þar sturlast við, 34. 6: sturlaðr, deranged; öll em ek sturluð af angri, 22, in usage of religious madness.
Skammstafanir og tilvitnanir
- qs.quasi.
- q. v.quod vide.
- esp.especially.
- reflex.reflexive.
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- freq.frequent, frequently.
- mod.modern.
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Barl.Barlaams saga. (F. III.)
- Pass.Passiu-Sálmar.
- Str.Strengleikar. (G. II.)