væna
sagnorð
d, [ván; to ween]: = vænta, to hope for, with ; vændi honum enn með því miskunnar ok eilifrar dýrðar, v. 218: væna e-m e-u, þess bið ek, at þú látir eigi gipta konu frá mér, því væni ek þér, I count on that from thee, 358; þá var honum vænt af Augustus öllu Gyðinga-landi, all the Jews-land was promised him by A., ; mun hér mörgum manni saklausum vænt gráti í þessi ferð, many will have cause to weep, iii. 233,
2. to ween, think; í kveld væni ek, at ek heiti Úfeigr, vii. 31; væni ek ok, at …, vi. 312.3. væna e-n e-u, to charge one with a thing, 109; væna e-n lygi, 134; tortrygð ok lygi vænd, 77; ef maðr vænir hana hóri ok kallar hana hóru, i. 70; nema maðr sé vændr konu þeirri, 30; sú er Guðrúnu () grandi vætti, 3. 10; biskup hafði vænt sira Þorsteini, at …, given to understand ( á-væningr), 1361.4. , vænir mik nú, at …, viii. 398.II. , vænask e-s or e-n, to hope for; nú stendr maðr fé sitt í hendi öðrum manni, en hann vænisk heimildar-manni, i. 83; vænisk hann ok engra manna liðveizlu, iii. 232.
2. ef maðr vænisk því (boasts of), at hann hafi legit með konu, 203; nú vænisk sá maðr því, er drap, at hinum yrði á sýnt þar er eigi varð, ii. 15; nú vænisk hinn því, at hann hafi drepit hann, 19; venisk eigi góðr maðr því, þó vándr maðr vænisk góðum konum, (Thorodd).
Skammstafanir og tilvitnanir
- Engl.English.
- gen.eignarfall (e. genitive)
- v. l.varia lectio.
- acc.þolfall (e. accusative)
- cp.compare.
- impers.ópersónulegt (e. impersonal)
- reflex.reflexive.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Glúm.Víga-Glúms saga. (D. II.)
- Mar.Maríu saga. (F. III.)
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)
- Gkv.Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Th.Theophilus. (F. III.)
- Ann.Íslenzkir Annálar. (D. IV.)
- Gþl.Gulaþings-lög. (B. II.)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- SkáldaSkálda. (H. I.)