Yrða

vænta

sagnorð
t, and vætta, the latter form being in old writers the most frequent, and in poets, in rhymes, vætti and hætta, sætt, hitta, and the like; [ vænte]:—to expect, hope for, with ; báðu hann engrar vináttu vænta, ii. 217; væntum vér oss góðra viðtakna, xi. 282; af þér vættu vér miskunnar, 623. 34; ok vættir þú þaðan fulltings, 48; ok vættir þangat Pálnatóka, xi. 20: vætta, to kvíða, vætta fagnaðar en kvíða við harmi, ; vænta at …, vænti ek, at þér muni vel fara, 154; vænti ek enn at koma muni betri dagar, i; dul vættir ok vil, at …, ; þeir vættu at hann mundi lifna, 623. 36; hón vætti (suspected) at Grímr mundi eptir þeim leita, 214, ; vætti ek (I fear) at þú fáir ekki ríkit, i. 195.
2. , væntir mik enn at honum fari vel, 64; vættir mik, 54; vættir mik at þar komi Halldórr fóstbróðir þinn, … vættir mik, at menn sé forkunnar margir, Ísl. ii. 322; fár maðr vættir mik at frá því kunni at segja, i. 140.3. to believe; ekki vænti ek (I think not) at þit séð jafnir menn, vii. 168.4. to hope; væntum í hans miskunn, 502; hverr vænti um aldr í þinni miskunn ok hneykðisk siðan, 25.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • e. g.exempli gratia.
  • Dan.Danish.
  • gen.eignarfall (e. genitive)
  • opp.opposed.
  • v. l.varia lectio.
  • impers.ópersónulegt (e. impersonal)
  • Hkr.Heimskringla. (E. I.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Blas.Blasius saga. (F. III.)
  • SkáldaSkálda. (H. I.)
  • Nj.Njála. (D. II.)
  • Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
  • Landn.Landnáma. (D. I.)
  • EddaEdda. (C. I.)
  • Magn.Magnús saga jarls. (E. II.)
  • Th.Theophilus. (F. III.)