Yrða

sveifla

sagnorð þágufall
láta (e-ð) hreyfast fram og aftur út frá föstum punkti, hreyfa (e-ð/sig) í boga
hún sat á veggnum og sveiflaði fótunum
mennirnir sveifluðu sverðunum
sveifla sér <yfir grindverkið>
hún sveiflaði sér á bak hestinum
→ sjá: sveiflast sagnorð
Orðasambönd
Orðasambönd
  • sveifla handleggjunum
  • sveifla höndunum
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
sveifla
sveiflaði
önnur persóna
sveiflar
sveiflaðir
þriðja persóna
sveiflar
sveiflaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
sveifli
sveiflaði
önnur persóna
sveiflir
sveiflaðir
þriðja persóna
sveifli
sveiflaði
nafnháttur
sveifla
sagnbót
sveiflað
lýsingarháttur nútíðar
sveiflandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
sveifla
sveiflaðu
sveiflið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
sveiflarðu
sveiflaðirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
sveiflirðu
sveiflaðirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
sveiflaður
sveifluð
sveiflað
þolfall
sveiflaðan
sveiflaða
sveiflað
þágufall
sveifluðum
sveiflaðri
sveifluðu
eignarfall
sveiflaðs
sveiflaðrar
sveiflaðs