útburður
nafnorðkarlkynút-burður
1
það að bera út, t.d. blað
hann notar hjól við útburð blaðsins
2
lögfræði
fullnustugerð sýslumanns sem felst í því að skylda gerðarþola til að víkja af fasteign eða til að láta gerðarbeiðanda af hendi umráð hennar að einhverju leyti eða öllu, eða til að fjarlægja tiltekna hluti
útburður leigutaka úr húsnæði
3
það að leggja ungbarn út á víðavang til þess að það deyi
talið er að ástæður útburðar hafi verið fólksfjöldavandamál
4
barn sem borið er út
Orðasvið og samstæður
Samstæður
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
útburður
útburðurinn
Þf.
útburð
útburðinn
Þgf.
útburði
útburðinum
Ef.
útburðar
útburðarins