svelgja
sagnorð
Merkingar
svelg; pret. svalg, pl. sulgu; subj. sylgi; imperat. svelg; part. solginn; since it became weak, svelgðist, Bs. ii. (in a verse of the 14th century), and so in mod. usage; [A. S. swelgan; Engl. swallow, swill; Germ. schwelgen]:—to swallow, with acc., Ýt. 4; hræ Ólafs hofgyldir svalg, 21; at jörðin sylgi hestinn, Nj. 163; mun hón solgit hafa yrmling, Fms. vi. 350; s. sinn föður-arf, Al. 114; eitt skógar-dýr svalg hann, Stj. 219; svelgja þik, Barl. 111: to swallow, svelg hrákann niðr, Pr.; svelgr hann allan Sigföðr, Ls. 58; Eljúðnir vann solginn Baldr, Mkv.
- 2.
with dat.; ef hann svelgr niðr þeim bita, N. G. L. i. 343; þá svelgit mér sem fyrst, Barl. 54.
- 3.
absol.; var honum bæði meint niðr at svelga, ok svá at drekka, en meinst at hósta, Bs. i. 347: to take a deep draught, hann tekr at drekka, ok svelgr allstórum, took a deep draught, Edda 32; þeir sulgu stórum, Grett. 43 new Ed.; svelgjandi eldr, Hom. 31.
- II.
recipr. (weak); e-m svelgisk á, to go down the wrong way, Dan. faae i den vrange strube; honum svelgðist á.
- III.
part. solginn, hungry, Hm. 32, Haustl.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- subj.
- viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- imperat.
- boðháttur (e. imperative)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- mod.
- modern.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Germ.
- German.
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- absol.
- absolute, absolutely.
- Ed.
- edition, editions, edited.
- recipr.
- reciprocally.
- Dan.
- Danish.
Tilvitnuð rit
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Barl.
- Barlaams saga. (F. III.)
- Ls.
- Loka-senna. (A. I.)
- Mkv.
- Málshátta-kvæði. (A. III.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Grett.
- Grettis saga. (D. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Haustl.
- Haustlöng. (A. I.)