svella1
sagnorð
svell; svall, sullu; sylli; sollinn; [ swellan; swell; schwellen; svolne; swälla; uf-swalleins = φυσίωσις]:—to swell; skip konungs vóru sett mjök ok sollin, of ice, 182; húfr svall, sjór svellr, sollit haf, sollinn sær, éli sollinn, veðr-sollinn, hrími sollinn (of the waves), : of a wound, sár þat tók at þrútna ok svella, ix. 276; sárit var sollit, ÓH. 223; hestrinn svall svá ákafliga at allan blés kviðinn, i. 319.
2. to swell, of wrath, anger; með sollinni þykkju, ; sollin reiði, 3; nú svall Sturlungum mjök móðr, i. 521; móðr svall Meila bróður, ; þá svall heipt í Högna, Bragi; synd hans svall, 5; sútir sullu mér, 38; sorg svall, ii. (in a verse); af slíkum hlutum svall mjök með þeim biskupi ok Ásgrími, i. 730.
Skammstafanir og tilvitnanir
- pres.nútíð (e. present)
- pret.þátíð (e. preterite)
- pl.fleirtala (e. plural)
- subj.viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- Germ.German.
- Dan.Danish.
- Swed.Swedish.
- cp.compare.
- Goth.Gothic.
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Mar.Maríu saga. (F. III.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Haustl.Haustlöng. (A. I.)
- Sól.Sólarljóð. (A. III.)