svelta
lýsingarorð
sveit; svalt, 2nd svaltz, 62 (Bugge); svalst: sultu; sylti; soltinn; [ swiltan = ἀποθνήσκειν; sweltan; Early swelte]:—to die; this sense, which agrees with the use in and , is disused in the Northern language and remains only in poetry; svalt þá Sigurðr, saztu yfir dauðum, 7; þat mál it hinnsta áðr hann sylti, 16; björt áðr sylti, 43; hafa skal ek Sigurð mér á armi, eða þó svelta, 3. 6; þeim er sultu með Sigurði, 62; nema þú Sigurð svelta látir, 11, 2. 3; er annan lét s., i. 258 (in a verse), ii. 271 (in a verse); soltnar þýjar, ærnar soltnar, 3. 45, 48; soltinn varð Sigurðr sunnan Rínar. 11; aflir svelta, þeir er af bekkjar bergja drekku, 1. 7.
II. [ sulte], to starve, suffer hunger; ok svaltz þú þá hungri heill, (Bugge); , svelta heilu hungri; þó at fé svelti, ii. 328; s. í hel, or, til heljar, vi. 132, 8; soltinn maðr, 400; hann var mjök soltinn, very hungry, ; sárt bítr soltin lús, ; svangr ok soltinn, x. 149, and so passim in old and usage.
Skammstafanir og tilvitnanir
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- pret.þátíð (e. preterite)
- pers.person.
- mod.modern.
- pl.fleirtala (e. plural)
- subj.viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- Ulf.Ulfilas.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- Goth.Gothic.
- Dan.Danish.
- Ls.Loka-senna. (A. I.)
- Hm.Hává-mál. (A. I.)
- Og.Oddrúnar-grátr. (A. II.)
- Akv.Atla-kviða. (A. II.)
- Skv.Sigurðar-kviða. (A. II.)
- Gkv.Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Bkv.Brynhildar-kviða. (A. II.)
- Merl.Merlinus Spa. (A. III.)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Bret.Breta sögur. (G. I.)
- Gþl.Gulaþings-lög. (B. II.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Landn.Landnáma. (D. I.)