vægja1
sagnorð
ð, [a derivative, akin to vega, vág, to weigh]:—to give way; hafið vægði þeim, the sea gave way to them, 26; vægja göngunni, to yield the road, when two meet one another, 374; ef menn sigla með landi í samfloti, þá skulu þeir v. er ytri sigla, ii. 282.
2. to yield; orð kvað hitt Högni, hugði lítt vœgja, 38; leggjum niðr þessi þráyrði ok vægjum báðir, 125; jafnan vægir hinn vitrari, a saying, vi. 220; sjaldan vægir inn verri, 544; vægja fyrir e-m, to yield to one, 57, 234, 21, 187; vægja eptir e-m, id., 578; vægja undan, to give way before one; vægja undan úfriði úvina sinna, 3. to regard, comply with; væg frændsemi við bróður þinn, 752; hann vægði í því fésínkni riddara sinna, 699: to temper, bið ek Dróttinn at þú vægir nökkut reiði þinni, 589; Guð vægði reiði sinni, 590; vægja dómum, to temper judgment, judge leniently, 639; vægja orða atkvæðum, to forbear from words, Fms, vii. 20; hvervetna þar sem dómarinn vægir eptir mála-vöxtum, 185.4. to spare, with ; Þorkell bað jarl vægja bóndum, 42; vægit föður mínum ok drepit hann eigi, ii. 158; very in usage, but rare in old writers, where the primitive sense of yielding prevails.II. to give way, yield; betra er at vægjask til góðs en bægjask til ílls, i. 729; betra er að vægjask til virðingar, en bægjask til vandræða, vii. 25; vægjask til við e-n, 51; þjóna til konungs ok vægjask við hann, ix. 431; hann vildi þó vægjask þar við, 753.
Skammstafanir og tilvitnanir
- dat.þágufall (e. dative)
- freq.frequent, frequently.
- mod.modern.
- reflex.reflexive.
- Barl.Barlaams saga. (F. III.)
- Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
- N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)
- Am.Atla-mál. (A. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Mar.Maríu saga. (F. III.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Gþl.Gulaþings-lög. (B. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)