vanhæfni
nafnorðkvenkynvan-hæfni
1
það að fullnægja ekki kröfum sem gerðar eru til manns
hann var rekinn vegna vanhæfni í starfi
2
það að vera vanhæfur, vanhæfi
ákveðnar reglur gilda um vanhæfni við úthlutun opinberra styrkja
Orðasvið og samstæður
Samstæður
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
vanhæfni
vanhæfnin
Þf.
vanhæfni
vanhæfnina
Þgf.
vanhæfni
vanhæfninni
Ef.
vanhæfni
vanhæfninnar