vanhæfi
nafnorðhvorugkynvan-hæfi
lögfræði
það að uppfylla ekki hæfisreglur til þess að fara með mál, t.d. vegna tengsla sem geta haft áhrif á ákvarðanir
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
vanhæfi
vanhæfið
Þf.
vanhæfi
vanhæfið
Þgf.
vanhæfi
vanhæfinu
Ef.
vanhæfis
vanhæfisins