æja
sagnorð
ær; áði; áit or átt; the form is á, ái, áði, áð:—to bait, rest; eigi skal maðr æja í engi manns, útlagr verðr hann of þat ef hann ær, ii. 233; en er hann kom skamt frá ánni, syfjaði hann mjök ok bað hann þá æja þar, 94; þeir aðu í Kerlingardal, 252; stigu þeir af hestum sínum ok ætluðu at æja, i. 273; hér munu vér af baki stíga ok æja, 20; þeir sá einn dag at tíu menn áðu í enginu, … ílla þótti þeim gört at æja í engjum manna, … áðir þú hestum þínum í engjum mínum, 51, 57; þótti þar mál at æja farar-skjótum sínum, ; æja eykjum sínum í annars manns landi, 247; einn dag er Illugi áði hesti sínum, 48 new ; þeir kröfðu dagverðar ok æja hestum sínum, 564; þeir láta taka niðr hesta sína ok æja, Ísl. ii. 482; ok er þeir höfðu átt (áit?) um stund, 349.
Skammstafanir og tilvitnanir
- pres.nútíð (e. present)
- pret.þátíð (e. preterite)
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- mod.modern.
- Ed.edition, editions, edited.
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Lv.Ljósvetninga saga. (D. II.)
- Fs.Forn-sögur. (D. II.)
- Mar.Maríu saga. (F. III.)
- Jb.Jóns-bók. (B. III.)
- Fbr.Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)