þægja
sagnorð
ð, [þiggja, þág], to make acceptable, to gratify a person; þægja e-m í, to give a small gratification to a person: , svá helgask ok þægjask öll góðverk í ást, become acceptable, 96.
II. [ a different word, akin to þykkr = a thwack], to push roughly, shove; Þorsteinn hleypr upp, ok heldr Máfi, ok þægir honum í bekkinn, and pushes him roughly to the bench, i. 13; cf nokkut væri konunginum eðr erkibiskupinum þægt í hans meðferðum, if they should take any exception to their pleadings, i. 771; ok er þá nokkut (nökkurum?) þægt í várri vörn, then some will get hard blows, 54: þægja at e-m, to tease or offend; anzar drottning Úlfar görir þú að oss þægja, enginn bað þig orð til hnegja, íllr þræll þú máttir þegja, 4. 45.
Skammstafanir og tilvitnanir
- pass.þolmynd (e. passive)
- perh.perhaps.
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Fbr.Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Úlf.Úlfars-rímur.