Yrða

kalla

sagnorð
að, with , kalliga, I call not, 3. 8; kallar-a, 37; [an ceallian occurs once in the poem Byrnoth, and hilde-calla in Exodus, but in both instances the word is Danish; the word however occurs in challon, kalle, but only in the sense to talk loud, and it is lost in ]:—to call, cry, shout; hver er sá karl karla er kallar um váginn? 2; kallaði konungr ok bað létta af, 92; þá kölluðu allir ok mæltu, 623. 26; bónda-múgrinn æpti ok kallaði, i. 21; kalla hátt, ii. 203; ek em rödd kallanda í eyðimörk, φϊνη βοωντος εν τη ερήμω, 625. 90; kalla kaldri röddu, 2: of the raven’s cry, hrafn hátt kallaði, 11; hann kallaði þegar, bað þá eigi flýja, viii. 142; Þórir kallaði út á skipit, 136; þá lét hann kalla skip frá skipi, 182; þá kallaði Erlingr ok hét á lið sitt, id.
2. to call, send for; síðan lét konungr kalla bændr, ok sagði at hann vill eiga tal við þá, 109; gékk hann til húsþings síns ok lét þangat kalla menn Svía-kouungs, 45; um kveldit kallaði konungr Áslák, vii. 161; konungr lét kalla til sín þá bræðr, 73: , til þess er Guð kallaði hann af heiminum, ix. 383.II. to say, call; þat kalla menn at …, people say that …, x. 277; Svíþjóð ena miklu kalla sumir eigi minni en …, 5; at blótmenn kalla eigi, at …, 18; en ef lands-dróttinn kallar svá, at …, i. 249; þér kallit guð ykkarn margar jartegnir göra, 108; kalla ek betra spurt en úviss at vera, ; sumir menn kalla at eigi sé sakleysi í, þótt …, 64; þótt þeir kalli fé þetta með sínum föngum, 76.
2. at kalla, so to say, nominally, not really; sáttir at kalla, nominally on good terms, vii. 246; ok vóru þá sáttir at kalla, 112, 66; létu sér líka þessa tilskipan at kalla, Ísl. ii. 355; þóat menn væri skírðir ok Kristnir at kalla, 274; Helgi var Kristinn at kalla (Christian by name) ok þó blandinn mjök í trúnni, i. 251; greri yfir at kalla, 67; menn héldusk at kalla, ok gengu á land, ii. 73; þóat þeir hefði líf at kalla, 436.3. to assert; skal þess at bíða, ok kalla hann rjúfa sætt á yðr, 102; eru synir þínir heima? þat má kalla, segir hón, 264.
III. with ; kalla á, to call on; hann kallaði á Karla, 136; Höskuldr kallar á hana, farðú hingat til min! segir hann, 2: to call on, invoke, þá kallaði hann á Guð ok hinn helga Ólaf konung, 242; kallaði hann þá til fulltings ser á Bárð, 16. 13 new : to lay claim to, Snækollr kallaði á bú nokkur þar í eyjunum, ix. 423:—kalla eptir, to protest; en Kolbeinn kallar eptir ok vill eigi biskups dóm, ii. 4:—kalla til e-s, to lay claim to (til-kall, a claim), to claim, demand; þótti nú sem dælst mundi til at kalla, 264, ix. 327; þessar eignir er hann kallaði áðr til, x. 414; kallaði hón til alls þess er aðrir áttu í nánd, 18; hann kallaði til fjár í hendr þeim, 300: to invoke, 173:—kalla aptr, to recall, revoke, iii. 150, i. 477.IV. to claim for oneself; kalla sér e-t; konungr kallaði sér allar Orkneyjar, i. 201; ok kallaði sér þá landit allt, vii. 180; at jarl kalli sér þat, 132; ef menn skil á, ok kallar annarr sér, en annarr almenning …, hann er jörð þá kallar sér, 451; kallaði Grímr hersir konungi allan arf hans, 213.V. to call, name; kölluðu Karl, 18; skal þar kirkju kalla er hann vill, 42; köllum karl inn skegglausa, 67; Mörðr hét maðr er kallaðr var gigja, 1; Einarr er þá var kallaðr Skjaldmeyjar-Einar, xi. 127; þessir menn vóru kallaðir skírðir, baptized nominally, called Christians, Ísl. ii. 399; Þórr sá er kallaðr er Ása-Þórr, : ok má þat kalla hátta-fall, 210; þeir taka hann ok kalla njósnar-mann, ii. 247; ef maðr kallar annan mann tröllriðu, ii. 326. VI. reflex, to call, tell, say of oneself; kallask sumir hafa látið fé, 58; hón talði upp harma sína þá er hón kallaðisk hafa fengit af Ólafi konungi, 191; konungr kallaðisk hann reynt hafa at góðum dreng, 60, Geisli 2.
2. , kallask á, to shout to one another; er okkr þá alhægt at kallask á fyrir tíðindum, ii. 65, 210.3. (rare), to be called; speki hans kallask sonr hans, 4; er at réttu má kallask postuli Norðmanna, x. 371; þat er kallat, it is said, 656 C. 1; ok vísar svá til í sögu Bjarnar, at þeir kallaðisk jafnir at íþróttum, 133, 38,—þeir lögðusk ofan eptir ánni, ok vóru ‘kallaðir’ jafnsterkir menn.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • neg.negative.
  • suff.suffix.
  • pres.nútíð (e. present)
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • O. H. G.Old High German.
  • mid. H. G.middle High German.
  • mod.modern.
  • Germ.German.
  • eccl.ecclesiastical.
  • prepp.forsetning (e. preposition)
  • Ed.edition, editions, edited.
  • recipr.reciprocally.
  • pass.þolmynd (e. passive)
  • cp.compare.
  • Gkv.Guðrúnar-kviða. (A. II.)
  • Akv.Atla-kviða. (A. II.)
  • Hbl.Harbarðs-ljóð. (A. I.)
  • Eg.Egils saga. (D. II.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
  • Bkv.Brynhildar-kviða. (A. II.)
  • Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
  • Hkr.Heimskringla. (E. I.)
  • Fagrsk.Fagrskinna. (K. I.)
  • N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)
  • O. H. L.Ólafs saga Helga Legendaria. (E. I.)
  • Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
  • Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
  • Gullþ.Gull-Þóris saga. (D. II.)
  • Eb.Eyrbyggja saga. (D. II.)
  • Fs.Forn-sögur. (D. II.)
  • Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
  • Stj.Stjórn. (F. I.)
  • Nj.Njála. (D. II.)
  • Fær.Færeyinga saga. (E. II.)
  • Bárð.Bárðar saga. (D. V.)
  • H. E.Historia Ecclesiastica Islandiae. (J. I.)
  • Gþl.Gulaþings-lög. (B. II.)
  • Landn.Landnáma. (D. I.)
  • Rm.Rígsmál. (A. II.)
  • K. Þ. K.Kristinn-réttr Þorláks ok Ketils = Kristinna-laga-þáttr. (B. I.)
  • EddaEdda. (C. I.)
  • SkáldaSkálda. (H. I.)
  • Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
  • Eluc.Elucidarium. (F. II.)
  • Grett.Grettis saga. (D. II.)
  • Bjarn.Bjarnar saga. (D. II.)