særa
sagnorð
1. ð, [sár; saare], to wound, i. 92, 442, ii. 11, 18, passim; særa e-n sári, to inflict a wound, ii. 35; særa e-n holundar-sári, ; hana skyldi s. til barnsins, of hysterotomy, i. 118.II. to wound one another; nú drepask menn eðr særask eðr vegask, ii. 92.
2. to be wounded, viii. 248 (særðusk for urðu sárir).2. ( sœra), ð, [sverja, sór], to conjure; ek særi þik fyrir þann Guð er …, ii. 547; ek særi þik fyrir alla krapta Krists, … at, 176; sœri ek fyrir goð vár þessa riddara, 623. 31; pat bar eigi Kristnum mönnum, at s. Guð til nökkurs vitnis-burðar, of an ordeal, x. 547; hann sœrði hann í nafni Guðs at bíða sín, 135; ek særi yðr, minn herra, fyrir nafn várs herra Jesú Krists, i. 192.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Dan.Danish.
- recipr.reciprocally.
- pass.þolmynd (e. passive)
- i. e.id est.
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Barl.Barlaams saga. (F. III.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)