skeika
sagnorð
að, [ skeje; skeka], to go askew, swerve, deviate; hann stýrði svá at landi at aldri skeikaði, i. 326; þar skeikaði mjök stjórnin, 726: the phrase, láta skeika at sköpuðu (see skapa), ii. 112, 90, 146, 4: with , skeika af, to swerve from; af trúnni svá aldri skeiki, a hymn.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Dan.Danish.
- Swed.Swedish.
- prep.forsetning (e. preposition)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Gg.Grógaldr. (A. II.)